Zaterdag … Champagne en voetbal!

We moeten vroeg uit de veren want vandaag gebeurt er een hoop! Om te beginnen gaan we met iets meer dan de helft van de groep naar Reims om een bezoek te brengen aan een Champagnehuis, er moeten weer boodschappen gedaan worden voor de barbecue vanavond en Helma en Hans komen aan, terwijl Babette vanmiddag al weer richting Keulen vertrekt.

In de middag hebben we dan onze borrel waarbij we eindelijk de cadeautjes gaan uitdelen, waarvan sommige al ruim anderhalf jaar geleden gekocht zijn. Nouja, en dan is er dus de barbecue.

Eerst maar eens richting bakker. Om acht uur zitten we vervolgens allemaal te ontbijten; ook de niet-Reims-gangers. En dan vertrekken we in een sliertje auto's. Het eerste stuk weg is landelijk en als een gemotoriseerd lint kruipen we tussen de graanvelden door richting Rethel. Daar kunnen we de snelweg op. Martijn en ik rijden voorop en we hebben de navigatie aan staan. Nabij Reims zijn er een aantal afslagen en onze navigatie stuurt ons naar de afslag die uiteindelijk het dichtst bij Pommery is zodat we niet dwars door de stad hoeven te rijden. Als we de afrit oprijden merkt Martijn dat de rest niet meer achter ons rijdt. Shit. We stoppen en wachten langs de kant van de weg. Niets.

Na een paar minuten en enkele telefoontjes (maar er neemt niemand op) besluiten we door te rijden en als we zo ongeveer om de hoek bij Pommery aankomen staan de anderen al voor het hek te wachten. Enfin.

Wat mee valt is dat we de auto om de hoek kunnen parkeren. We lopen met z'n allen het terrein op. Als Henk nog even snel terug loopt naar zijn auto maak ik de eerste groepsfoto, voor de deur.

Voor de entree staan grote witte letters die FORMICA spellen. Geen idee waar dat voor staat. Daar komen we even later achter. Eerst melden we ons binnen bij de receptie. Ik had telefonisch een reservering gemaakt en daarna zijn er nog twee personen bij gekomen en dat heb ik per e-mail gemeld voordat we uit Nederland vertrokken. De man achter de balie noemt alsnog het verkeerde aantal en ik zeg dat we met twee meer zijn. Met een afgemeten uitgestreken gezicht waar een lichte zweem van afkeur af te lezen valt meldt de portier dat ik dat van te voren dan wel eens had mogen melden. Ik zeg hem dat ik een e-mail gestuurd heb om dat door te geven en verder reikt mijn Frans even niet, mede doordat ik van mijn stuk gebracht ben door de afkeurende hooghartigheid van de man. Ik ben gek op Frankrijk, maar dit is toch echt weer zo'n staaltje typisch-Frans-superieur-gedrag. Alleen heb ik hem tuc natuurlijk. Het had me nou zo leuk geleken om in het Frans te kunnen zeggen "Dan moet je je mail lezen, sukkel"… Wat is sukkel ook al weer in het Frans? 

Ach nou ja, we wachten op de rondleiding en hebben nog een kwartiertje voordat die begint. We doen de Belle Histoire Tradition tour die om half elf begint. De tour duurt een uur en na afloop krijgen we iets te drinken. Omdat ik graag een rondleiding in de ochtend wilde (om thuis te kunnen zijn als H&H aankwamen en om de voorbereidingen voor de borrel & BBQ te kunnen doen) was er alleen nog plaats in de Franstalige rondleiding. Eerst nog maar een groepsfoto dan.

Foto (c) Elisabeth

Een kleine Francaise in een Pommery-pakje komt ons ophalen. De groep wordt iets aangevuld met een paar andere bezoekers maar wij maken het grootste deel van de groep uit. Twee grote deuren zwaaien open en we treden binnen in het portaal van Champagne-heaven. De Pommery mevrouw steekt meteen van wal. Oeps, hele verhalen! Dat had ik niet verwacht. Ik versta een hoop, genoeg om de lijn van het verhaal goed te kunnen volgen, maar of dat voor iedereen geldt?

Foto (c) Elisabeth

We dalen af naar de catacomben van Pommery door een enorme trap af te lopen. Beneden gekomen verkeren we inmiddels zo'n 30-40 meter onder de grond. Het gangenstelsel is enorm. Ik geloof dat er vroeger kalksteen werd gewonnen. Totdat meneer Pommery bubbels begon te maken en zijn vrouw Louise het Champagnehuis tot een succes maakte. Toen werd het de opslag van oneindige stapels en rijen Champagneflessen. In de gangen (net zoals boven in de receptie ruimte al trouwens) komen we af en toe kunstwerken tegen. Dat FORMICA bij de entree blijkt de achternaam van kunstenaar Jean-Pierre Formica. Blijkt dat Pommery sinds jaar en dag dergelijke exposities huist. Leuk.

Foto (c) Elisabeth

We zien en horen hoe de Champagne vroeger opgeslagen en getransporteerd werd door het ondergrondse gangenstelsel; hoe de flessen met de hand gedraaid worden (als ze in van die schuine houten rekken staan is de Champagne nog niet klaar) en hoe de kurk er pas later op komt en de flessen eerst tijdelijk met een soort bierdoppen afgesloten worden! De gangen en nissen hebben allemaal namen, meestal van (wereld-)steden en er zijn afnemers die hun eigen voorraad in zo'n gang of nis hebben liggen. Het gaat per partijen van dertig-, zestig-, soms honderdduizend flessen! Ongelooflijk!

Ik vind het gangenstelsel en het sfeertje, aangevuld met de expositie van Formica schitterend en maak veel foto's. Doordat ik af en toe wat van de groep afdwaal om die foto's te kunnen maken krijg ik niet het hele verhaal mee … maar wxe9l schitterende foto's dus

Dan komen we aan het einde van de tour en moet de klim naar boven weer beginnen. Ik duw de paps, die de avond ervoor een pijnlijke voetbal-aanvaring met de Sven heeft gehad richting de Pommery-mevrouw die meldt dat mensen die slecht ter been zijn met de lift naar boven mogen. 

En dan mogen we een glas Champagne proeven. Op vertoon van ons kaartje krijgen we allemaal een glas bubbels en we nemen plaats op het terras bij de bar. Ik ben eigenlijk helemaal niet zo gek op Champagne (dure flessen Moxebt & Co konden me tot nu toe gestolen worden) maar deze Champagne vind ik zowaar lekker, terwijl anderen juist een zuur gezicht trekken. Typisch geval van smaken verschillen; dat is duidelijk. Misschien is het de ambiance maar voor het eerst vind ik een glas echte Champagne xe9cht lekker!

We besluiten een souvenir mee te nemen. Niet een fles (niet meteen overmoedig worden, haha) maar een cooler. Die hadden we nog niet (maar niet heus)! We kiezen een rose met groene letters. Stoer ding. En nee, een rose hadden we xe9cht nog niet in de collectie!

Een aantal mensen gaan daarna Reims in maar wij moeten terug richting Wasigny. Zoals gezegd: Helma en Hans komen vandaag aan, we moeten nog boodschappen doen en ohja, er is ook nog voetbal (WK Nederland tegen Japan). Met de paps en Babette rijden we terug.

In La Gare Wasigny hebben de achterblijvers de pannenkoekmix gevonden en staat Coenes stapels te bakken. We pikken er eentje mee, want geluncht hebben wij ook nog niet natuurlijk. Boven, in de huiskamer heeft men een voetbalopstelling gemaakt en is de kamer inmiddels lichtelijk oranje. Andrea's portable kleurenTV'tje (mxe9t Secam erop) staat als ware het een prominent kunsttuk op een sokkeltje met een theateropselling er tegenover. Let the games begin!

En H&H zijn dus gearriveerd inmiddels. We hadden de Amazone al voor de deur gespot! Het weerzien is gezellig en het is leuk dat Babette nog kon blijven zodat we even met z'n drietjes kunnen zitten. Ondertussen vangt het voetbal aan en schaart de menigte zich, voorzien van – zeg maar – chips & bier voor de buis (nouja, het buisje dus). Ik heb de camera in de aanslag. De verwachtingen zijn gespannen (en hoog) en ik zal een mooi plaatje schieten als het eerste Nederlandse doelpunt valt, uiteraard! Alleen, dat doelpunt laat op zich wachten. Zo wordt het rust en is de stand 0-0. Hmmm… dat schiet niet op.

Ik besluit dat we het heft in eigen hand moeten nemen en stel een try-out doelpunt voor. Dan hebben we dat maar vast gehad. Ik zet de meute in de starthouding en roep xe9xe9n-twee-drie en zo lijkt het 1-0 voor Nederland en heb ik mijn foto! D

De drie mannetjes die het meest oranje uitgedost zijn en zich (op papier zeg maar) het meest op het voetbal-gebeuren verheugd hebben zijn in geen velden of wegen te bekennen. Maar als we nep-juichen, toeteren en gillen komen ze met z'n drie naar boven stormen, al toeterend op die oh-zo-vervelende Vuvuzela's. Yeah! roepen ze, totdat ze er achter komen dat ik de boel in scene heb gezet. Wel een grappig bij-effect en we moeten er allemaal hartelijk om lachen. Godzijdank valt even later overigens het (enige) xe9chte doelpunt. En nog voor Nederland ook! 

Verslag van de zaterdagmiddag (deel 4) volgt!

VRANKEN-POMMERY MONOPOLE
5, place du Gxe9nxe9ral Gouraud
Bp 1049
51689 Reims Cedex 2
Txe8l : 33 (0)3 26 61 62 63
Fax : 33 (0)3 26 61 63 88